Fyrstu ferð eg moggaði - Nº2

05. august 2013 - Dulnevnt

Tað er løgið at hugsa um tað, tí tað virkar so langt úti í verðini síðani. Tað er eisini langt síðani! Tað var áðrenn summarið í 2010, ið so vil siga at eg ikki havi verið meira enn 14 ára gomul. Harra mín gud, eg var lítil, men tað helt eg ikki tá. Onkrar av mínum vinkonum høvdu eisini roynt tað, so tað kundi ikki verið so galið, hugsaði eg. 

Tað byrjaði við, at eg hevði skrivað saman við einum dreingi, ið var ein árgang eldri enn eg, og vit gingu á sama fólkaskúla. Vit høvdu gott eyga á hvørjum øðrum - ella eg hevði ið hvussu er gott eyga á honum. Eg veit ikki. Tað leiddi so til, at eg skuldi koma og vitja hann til ein drekkamunn, og so skuldu vit hyggja eftir einum filmi. Eg minnist, hvussu tað kitlaði í búkinum, tá ið hann tók í hondina á mær. One thing lead to another.. Eg skuldi tíðliga upp og í skúla dagin eftir, so eg fór heim til gongu. Eg fór so ikki í skúla dagin eftir allíkavæl, tí eg var simpulthen so flóð. Eg gloymdi tað skjótt aftur, tí at eg bleiv liðug við 9. flokk tá - og fekk fleiri mussar tað summarið, men aldrin aftur frá dronginum, sum eg var saman við fyri fyrstu ferð!

Fyrst ferð eg royndi jolly green

17.  juli 2013 - Dulvnevt

Fyrstu fer eg royndi jolly green, var eg 15 ár og bangin fyri hvørjar fylgjurnar vóru. Eg og ein góð vinkona tosaðu um, at nú mátti okkurt spennandi henda millum alt tað keðiliga og vanliga skúlalívið, okkurt vit aldrin áður høvdu roynt, okkurt farligt, okkurt yolo - tað bleiv so til hash. Tað var tað svakast vit kundu koma framm til tá. Vit googla'u hvussu tað kendist at vera ávirka, og hugdu eftir eitt hav at dokumentarum sum boðaðu frá hvussu farligt og illa tað fór við kroppin - ið gjørdi tað eyka meira spennandi at royna hesa farligu plantuna. Eg fekk so eitt lítið fitt mix frá einum, eg kendi, og viðkomandi vísti mær hvussu vit skuldu gera. Nakrar dagar seinni settu vit okkum út við hav, festu eld í  og andaðu inn. Fyrst føldu vit einki, men tá ið vit vóru komnar oman til grasi fór hjarta at banka, eins og hjartaði hálaði okkum niður at sita, høvdið tómdist við tonkum og kroppurin byrjaði at ristast eins og fanin var eftir okkum, men á ein deiligan hátt sjálvandi. Alt gjørdist so undarliga deiligt, so tómt. Tá ið vit høvdu siti eina løtu skeivar í høvdinum fóru vit víðari í býin, at møtast við vinfólkini ið øll róptu og garteraðu skít full. Tað tóktist so undarligt, her gingu vit millum komandi politikaranum, sakføraranum og pedagogum, heimaurin er fucked up var einasta eg kundi hugsa, men mær dáma tað soleiðis, svøk ung menniskju, sum nokk koma til fornuft fyrr ella seinni, tey liva lívi áðrenn tað er ov seint, men nú eg hugsi nærri so er tað aldrin ov seint at liva lívi. 
Alt gekk so seint fyri seg, nær um slow motion, ein minuttur var sum ein 1 tími, og 1 tími sum 1 minuttur. Annars hendi ikki so nógv meir, vit fóru heim, løgdu okkum í heitu bleytu songina og sovnaðu við tað sama, kroppurin føldist sum blýggj, eg havi aldrin áður sovi ein so fastan og góðan blund í mínum lívi, eg havi ei heldur følt meg so rebelskan sum júst tá.